Reisverslag

Op 8 November om 10:55 stapt Han Schutterhof binnen. Een snelle blik om zich heen vertelt hem dat hij de eerste van het 4-koppige reisgezelschap is. 3 bakken koffie later zit hij nog steeds alleen aan de bar. De bel van de voordeur vertelt hem dat hij gezelschap krijgt. Met een blik over zijn schouder ziet hij dat dit Ton is. Nog 2 bakken koffie, een lunch en drie toilet bezoeken later komen Jeroen en John binnen, waarmee de club compleet is. Nadat alle leden van het reisgezelschap uitvoerig afscheid hadden genomen van Els Abrahams kon eindelijk aan de lange reis naar Duitsland worden begonnen. Tijdens de reis was er genoeg vertier door de tonpraat cd van Jeroen. Welgeteld een half uur later gaf de biologische klok van John aan dat het de hoogste tijd was om te eten. Nog voordat ze één Duits kenteken hadden gezien ging de richtingaanwijzer dus naar rechts richting het eerste beste wegrestaurant. In de daaropvolgende 1,5 uur werd ruimschoots aan de doelstelling voldaan, welke in hield dat het gezelschap niets te kort zou komen, in welke vorm dan ook. Rond 16:00 stapte het reisgezelschap uit om te kijken of de bus van John toch echt wel in de 3,5 meter hoge parkeergarage van het hotel paste. Na binnenkomst in het luxueuze 5 sterren Intercity hotel bleek Ton met zijn voetbalreiservaring de aangewezen persoon om het gezelschap op z'n beste Duits in te checken aan de balie. Enige handgebaren en min of meer Duitse volzinnen later nam Jeroen het woord over en konden de sleutels worden overhandigd. Vervolgens kon Han beginnen met het uitvoerig inspecteren van de zimmer, waarbij geen kastje of deurtje werd overgeslagen. Nadat John het kleine kamertje uitvoerig had getest leek het verstandiger om het hotel tijdelijk te verlaten en de stad in te trekken. Nog voordat Han had kunnen waarschuwen om niet het eerste beste café binnen te gaan, zat Ton al binnen. Bij binnenkomst bleek het opa en oma gehalte in dit café erg hoog te zijn. 5 Pilsjes later hoorde ze iets tikken. Het bleek wederom de biologische klok van John te zijn. Bij buitenkomst bleek het al donker te zijn. Dus de taxi in op weg naar een restaurant. Na een uitbundige voetbaldiscussie tussen John en de taxichauffeur over het Rijkaard en Völler incident, stapte het viertal uit voor restaurant 'La Romantica'. Nadat het klantenaantal bij binnenkomst werd verviervoudigd werd ze door de plaatselijke Pavarotti look-a-like een tafel rechts tegen de muur aangeboden. Het voorgeschotelde eten smaakte goed, met name het vlees was volgens John zeker geen noodslachting geweest! Nadat de biologische klok van John gestopt was met tikken ging het viertal op zoek naar een geschikte kroeg. Ondanks dat Gelsenkirchen met zijn 250.000 tal inwoners geen kleine stad is bleek dit erg lastig. Na de doelstellingen van veel mooie vrouwen en grote pullen bier te hebben bijgesteld naar alleen grote pullen bier, werd een voetbalkroeg gevonden. Al snel bleek dat links van het gezelschap de Schalke fans zaten en rechts de Bayern fans. Tijdens de avond moest er meerdere keren worden uitgelegd dat Han toch echt niet de broer van Michael Ballack was. Na vele Duitse voetbaldiscussies en het benodigde bier kwam er een einde aan deze gezellige dag. Eenmaal terug in het hotel bleek de penetrante geur uit het kleine kamertje nog niet geheel verdwenen. Het geluk was aan de zijde van Jeroen en Han, die aan het einde van de gang sliepen. De volgende morgen aan het ontbijt bleek dat iedereen een goede nachtrust had gehad, behalve John. John had de slaap niet kunnen vatten omdat Ton zo nodig tijdens de korte nachtrust nog enkele dikke eiken om moest zagen. Al snel had John hiervoor de oplossing gevonden (dacht hij). Maar nadat een halve rol wc papier in z'n oren gepropt te hebben en anders om in bet te gaan liggen weinig effect bleken te hebben, was hij ten einde raad. Op dat moment draaide Ton een kwart slag en stopte het hevige gesnurk. Ondanks deze nachtelijke taferelen smaakte het ontbijtje goed. Hierna werd besloten om meteen richting het stadion te gaan. Op het complex aangekomen werd als eerste de fanshop bezocht. Ton gaf aan een droge keel te krijgen van al dat geslenter. De oplossing voor dit probleem diende zich aan in het naastgelegen supportershome. De sfeer in het café werd bepaald door twee grote lelijke Duitsers aan de bar die elke vijf minuten luidkeels het clublied van Schalke ten gehore brachten. De biologische klok van John werd weer aangewakkerd door de etenslucht uit de keuken. Nog geen vijf minuten later zaten John en z'n kornuiten aan een overheerlijke schnitzel met friet. Tegen de klok van vier liepen de meeste supporters richting de Veltins arena. Na een uitgebreide fouillering werd het stadion betreden. Vanuit de stoelen bovenin de tweede ring was er een mooi uitzicht over de groene grasmat. Alle 61.673 stoelen waren gevuld. Om 17:00 begon de wedstrijd, die vanaf de eerste minuut spannend was. Binnen 5 minuten stond er 1-1 op het scorebord. Uiteindelijk zou Bayern München met 1-2 winnen. Tevreden keerde het reisgezelschap terug naar Esbeek om daar eenmaal aangekomen het weekend af te sluiten met het laatste pilsje. John van Dommelen, Ton Abrahams, Jeroen Oerlemans en Han Bolijn

Op 8 November om 10:55 stapt Han Schutterhof binnen. Een snelle blik om zich heen vertelt hem dat hij de eerste van het 4-koppige reisgezelschap is. 3 bakken koffie later zit hij nog steeds alleen aan de bar. De bel van de voordeur vertelt hem dat hij gezelschap krijgt. Met een blik over zijn schouder ziet hij dat dit Ton is. Nog 2 bakken koffie, een lunch en drie toilet bezoeken later komen Jeroen en John binnen, waarmee de club compleet is. Nadat alle leden van het reisgezelschap uitvoerig afscheid hadden genomen van Els Abrahams kon eindelijk aan de lange reis naar Duitsland worden begonnen. Tijdens de reis was er genoeg vertier door de tonpraat cd van Jeroen. Welgeteld een half uur later gaf de biologische klok van John aan dat het de hoogste tijd was om te eten. Nog voordat ze één Duits kenteken hadden gezien ging de richtingaanwijzer dus naar rechts richting het eerste beste wegrestaurant. In de daaropvolgende 1,5 uur werd ruimschoots aan de doelstelling voldaan, welke in hield dat het gezelschap niets te kort zou komen, in welke vorm dan ook. Rond 16:00 stapte het reisgezelschap uit om te kijken of de bus van John toch echt wel in de 3,5 meter hoge parkeergarage van het hotel paste. Na binnenkomst in het luxueuze 5 sterren Intercity hotel bleek Ton met zijn voetbalreiservaring de aangewezen persoon om het gezelschap op z'n beste Duits in te checken aan de balie. Enige handgebaren en min of meer Duitse volzinnen later nam Jeroen het woord over en konden de sleutels worden overhandigd. Vervolgens kon Han beginnen met het uitvoerig inspecteren van de zimmer, waarbij geen kastje of deurtje werd overgeslagen. Nadat John het kleine kamertje uitvoerig had getest leek het verstandiger om het hotel tijdelijk te verlaten en de stad in te trekken. Nog voordat Han had kunnen waarschuwen om niet het eerste beste café binnen te gaan, zat Ton al binnen. Bij binnenkomst bleek het opa en oma gehalte in dit café erg hoog te zijn. 5 Pilsjes later hoorde ze iets tikken. Het bleek wederom de biologische klok van John te zijn. Bij buitenkomst bleek het al donker te zijn. Dus de taxi in op weg naar een restaurant. Na een uitbundige voetbaldiscussie tussen John en de taxichauffeur over het Rijkaard en Völler incident, stapte het viertal uit voor restaurant 'La Romantica'. Nadat het klantenaantal bij binnenkomst werd verviervoudigd werd ze door de plaatselijke Pavarotti look-a-like een tafel rechts tegen de muur aangeboden. Het voorgeschotelde eten smaakte goed, met name het vlees was volgens John zeker geen noodslachting geweest! Nadat de biologische klok van John gestopt was met tikken ging het viertal op zoek naar een geschikte kroeg. Ondanks dat Gelsenkirchen met zijn 250.000 tal inwoners geen kleine stad is bleek dit erg lastig. Na de doelstellingen van veel mooie vrouwen en grote pullen bier te hebben bijgesteld naar alleen grote pullen bier, werd een voetbalkroeg gevonden. Al snel bleek dat links van het gezelschap de Schalke fans zaten en rechts de Bayern fans. Tijdens de avond moest er meerdere keren worden uitgelegd dat Han toch echt niet de broer van Michael Ballack was. Na vele Duitse voetbaldiscussies en het benodigde bier kwam er een einde aan deze gezellige dag. Eenmaal terug in het hotel bleek de penetrante geur uit het kleine kamertje nog niet geheel verdwenen. Het geluk was aan de zijde van Jeroen en Han, die aan het einde van de gang sliepen. De volgende morgen aan het ontbijt bleek dat iedereen een goede nachtrust had gehad, behalve John. John had de slaap niet kunnen vatten omdat Ton zo nodig tijdens de korte nachtrust nog enkele dikke eiken om moest zagen. Al snel had John hiervoor de oplossing gevonden (dacht hij). Maar nadat een halve rol wc papier in z'n oren gepropt te hebben en anders om in bet te gaan liggen weinig effect bleken te hebben, was hij ten einde raad. Op dat moment draaide Ton een kwart slag en stopte het hevige gesnurk. Ondanks deze nachtelijke taferelen smaakte het ontbijtje goed. Hierna werd besloten om meteen richting het stadion te gaan. Op het complex aangekomen werd als eerste de fanshop bezocht. Ton gaf aan een droge keel te krijgen van al dat geslenter. De oplossing voor dit probleem diende zich aan in het naastgelegen supportershome. De sfeer in het café werd bepaald door twee grote lelijke Duitsers aan de bar die elke vijf minuten luidkeels het clublied van Schalke ten gehore brachten. De biologische klok van John werd weer aangewakkerd door de etenslucht uit de keuken. Nog geen vijf minuten later zaten John en z'n kornuiten aan een overheerlijke schnitzel met friet. Tegen de klok van vier liepen de meeste supporters richting de Veltins arena. Na een uitgebreide fouillering werd het stadion betreden. Vanuit de stoelen bovenin de tweede ring was er een mooi uitzicht over de groene grasmat. Alle 61.673 stoelen waren gevuld. Om 17:00 begon de wedstrijd, die vanaf de eerste minuut spannend was. Binnen 5 minuten stond er 1-1 op het scorebord. Uiteindelijk zou Bayern München met 1-2 winnen. Tevreden keerde het reisgezelschap terug naar Esbeek om daar eenmaal aangekomen het weekend af te sluiten met het laatste pilsje.